در بیمارستانی دو مرد بیمار در یک اتاق بستری بودند.یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش بنشیند.تخت او در کنار تنها پنجره اتاق بود.اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد.آنها ساعت ها با یکدیگر صحبت می کردند از همسر٬ خانواده٬ خانه٬ سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می زدند.
هر روز بعدازظهر بیماری که تختش کنار پنجره بود می نشست و تمامی چیزهایی را که بیرون از پنجره می دید برای هم اتاقیش توصیف می کرد.بیمار دیگر در مدت این یک ساعت با شنیدن حال و هوای بیرون روحی تازه می گرفت.
مرد کنار پنجره از پارکی که پنجره رو به آن باز می شد می گفت.این پارک دریاچه زیبایی داشت . مرغابی ها و قو ها در دریاچه شنا میکردند و کودکان با قایق های تفریحی شان در آب سرگرم بودند.درختان کهن منظره زیبایی به آنجا بخشیده بودند و تصویری زیبا از شهر در افق دور دست دیده می شد. مرد دیگر که نمی توانست آنها را ببیند چشمانش را می بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم و احساس زندگی می کرد.
روز ها و هفته ها سپری شد.یک روز صبح پرستاری که برای حمام کردن آنها آب آورده بود٬ جسم بی جان مرد کنار پنجره را دید که در خواب و با کمال آرامش از دنیا رفته بود.پرستار بسیار ناراحت شد و از مستخدمان بیمارستان خواست که آن مرد را از اتاق خارج کنند.
مرد دیگر تقاضا کرد که او را به تخت کنار پنجره منتقل کنند.پرستار این کار را برایش انجام داد و پس از اطمینان از راحتی مرد اتاق را ترک کرد.آن مرد به آرامی و با درد بسیار خود را به سمت پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد.حالا دیگر او می توانست زیبایی های بیرون را با چشمان خودش ببیند.
هنگامی که از پنجره به بیرون نگاه کرد در کمال تعجب با یک دیوار بلند آجری مواجه شد.
مرد پرستار را صدا زد و پرسید که چه چیزی هم اتاقیش را وادار کرده چنین منظره دل انگیزی را برای او توصیف کند؟
پرستار پاسخ داد: شاید او می خواسته به تو قوت قلب بدهد.چون آن مرد اصلا نابینا بود و حتی نمی توانست این دیوار را هم ببیند
دل هایتان همیشه شاد
تا آپ دیت بعدی یا حق
، همچنین قالب زیبای وبلاگ همش دست پخت کویر جونمه
واسه همین میخوام امروز اولین مطلبو با فونت بزرگ بنویسم.
